نخستين دوره ي جشنواره ي بين المللي شعر صلح ، اردي بهشت 1386 در خانه ي هنرمندان ايران ، برگزار شد . اين جشنواره ، تلاشي بود براي ساخت بناي صلح ، در جهاني كه شب ها از ترس آوار جنگ ، خوابش نمي برد ! در اين جشنواره من با شعر زير، توانستم به عنوان يكي از هفت برگزيده ي هيئت داوران باشم .

سياه       سفيد       سفيد        سياه

 

ما             کليد های پيانو هستيم

 

با نوازنده ای بالای سر

 

که سر در نمی آورد

 

هی مارش می دواند                 توی پوتين های سربازی ام

 

هی دست می زند

 

به نظم نت هايی که رابطه اند                 ميان من و يک کليد سفيد

 

می خواستيم در تصنيفی خانه کنيم

 

سر در بياوريم               از سر کسی که گريسته برای کسی

 

آرام باش

 

ما فقط کليد های پيانو             هستيم

 

سياه       سفيد        سفيد        سياه

 

آن که نت ها را می نويسد

 

ضربه ها را تنظيم می کند !

   چيزي كه بيش از اين برگزيده گي و اين جشنواره ، مرا به نوشتن اين متن وا مي دارد ، نگراني ام براي مسير نا آرام اين جهان است . نمي دانم چه گونه مي توان به جهاني با گوشه هاي دنج ، به جهاني با مرزهاي بي سرباز ، به جهاني با عاشقانه هاي انسان ، دست يافت ؟! ولي مي دانم كه تلاش براي رسيدن ، لذت رسيدن را برايم مي آورد !

بخش بزرگي از شعرهاي حاضر در اين جشنواره ، درون كتابي دو تا سه زبانه ، جمع شده اند كه به زودي منتشر مي شود . براي ديدار با تلاش صلح طلبانه ي انسان هايي كه به كيفيت زيستن در آرامش فردا مي انديشند ، به سايت زير ، سري بزنيد :